تفاوت فولاد SPK و SPK R

کربن (C):

1.2436: با حدود 2.1٪ کربن، این فولاد سختی بسیار بالایی دارد و پس از عملیات حرارتی، مقاومت به سایش فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد. این مقدار کربن همچنین به ایجاد کاربیدهای سخت کمک می‌کند که برای ابزارهای تحت فشار مناسب است.

1.2080: کربن در حدود 2.1٪، سختی بالا و مقاومت به سایش عالی را تضمین می‌کند، اما به دلیل چقرمگی پایین، این فولاد در برابر ضربه‌های شدید یا بارهای دینامیکی حساس‌تر است.

کروم (Cr):

1.2436: دارای 11٪ کروم است که علاوه بر افزایش مقاومت به خوردگی، سختی‌پذیری و مقاومت به سایش را بهبود می‌بخشد. کروم در این فولاد نقش کلیدی در تشکیل کاربیدهای مقاوم به سایش دارد و چقرمگی نسبی آن را نیز تقویت می‌کند.

1.2080: با 12٪ کروم، مقاومت به خوردگی و سختی‌پذیری فوق‌العاده‌ای دارد، اما چقرمگی کمتری نسبت به 1.2436 ارائه می‌دهد. کروم بالا در این فولاد باعث ایجاد کاربیدهای سخت و افزایش مقاومت در برابر فرسایش می‌شود.

تنگستن (W)

1.2436: حاوی 0.7 تا 1.2٪ JK’SJK است که باعث افزایش ریزساختار فولاد، بهبود مقاومت به خستگی و افزایش طول عمر ابزار می‌شود.

1.2080: فاقد تنگستن است، بنابراین ساختار آن نسبت به 1.2436 کمتر ریزدانه بوده و مقاومت کمتری به سایش و خستگی دارد.

منگنز (Mn):

1.2436: دارای حدود 0.2 تا 0.4٪ منگنز است که سختی‌پذیری فولاد را بهبود می‌دهد و به حذف ناخالصی‌ها کمک می‌کند.

1.2080: با 0.2 تا 0.4٪ منگنز، ویژگی‌های مشابهی ارائه می‌دهد، اما در مقایسه با 1.2436 تأثیر کمتری بر افزایش چقرمگی دارد.

سیلیسیم (Si):

1.2436: حاوی 0.2 تا 0.4٪ سیلیسیم است که استحکام فولاد را افزایش داده و در فرایند عملیات حرارتی، پایداری ساختار را بهبود می‌بخشد.

1.2080: با 0.2 تا 0.4٪ سیلیسیم، خواص مشابهی دارد، اما به دلیل چقرمگی کمتر، پایداری کمتری در بارگذاری‌های ضربه‌ای نشان می‌دهد.